نوروز: خبرنامه جبهه مشاركت ايران اسلامي در سرمقاله شماره اخير خود به بررسي سخنان اخير حجت الاسلام ذوالنور از مقامات عالي رتبه سپاه پاسداران انقلاب اسلامي پرداخته است.

متن كامل اين سرمقاله به شرح زير است:

"مقام معظم رهبری نگذاشت خاتمی رییس جمهوری بشود که دشمن می خواهد."، "رد صلاحیت خاتمی در انتخابات ریاست جمهوری قطعی است."، "عبدالله نوری و دكتر محمدرضا خاتمی هم چهره هایی هستند كه هیچ‌كدام روزنه و نقطه سفیدی برای شورای نگهبان باقی نگذاشته‌اند كه بشود آنها را تایید صلاحیت كرد."، "تداوم دوران احمدی‌نژاد برای یك دوره چهار ساله دیگر «مصلحت» است و ورود سایر اصولگرایان به انتخابات، خدمت به نظام، انقلاب و مردم نخواهد بود."، "فكر كنم این حركت آقای هاشمی‌رفسنجانی (انتقاد از دولت) یك حركت سیاسی محض است و احساس می‌كنم كه منطق و انصاف پشت آن نیست و نتیجه آن سیاستی است كه در بازار سیاست مذموم است."

سخنان بالا را احتمالا بسیاری از خوانندگان این نشریه در هفته گذشته از آقای ذوالنور –از مقامات بلند پایه در سپاه- از طریق رسانه ها خوانده اند. این سخنان و مواضع تا حدی روشن و بی پیرایه است که تردیدی در جهت گیری سیاسی آنها به سود یک جریان خاص و علیه جریانی دیگر باقی نمی گذارد و این دقیقا همان چیزی است که امام خمینی رهبر انقلاب بارها نظامیان را از ورود به آن نهی کرده و هشدار داده بودند.

در دوران اصلاحات بارها چهره ها و جریان های دلسوز کشور نسبت به خطرات و آفات ورود نظامیان به کارزار سیاست انذار دادند. این هشدار در جریان پاره ای دخالت ها در انتخابات دوم شوراها به اوج خود رسید آنجا که با اجرای طرح هایی تلاش شد که لیست خاصی به شوراها راه یابد که چنین هم شد. متاسفانه همین روند در انتخابات پس از آن هم ادامه یافت و در جریان انتخابات ریاست جمهوری در سال 84 نام "حزب پادگانی" را وارد ادبیات سیاسی کشور کرد. در جریان انتخابات مجلس در سال گذشته ادامه روند گذشته باعث شد که نوه بنیان گذار انقلاب شجاعانه زبان به انتقاد گشاید و ورود نظامیان به کارزار سیاست را در حکم خروج از خط امام معرفی کند. همین موضع گیری کافی بود تا شدیدترین تهاجمات و سیل توهین های سخیف به سوی ایشان سرازیر شود و کار به جایی برسد که آشکار گردد برای پاره ای تازه به دوران رسیده های سیاسی که با رانت امکانات و پشتیبانی های خاص کشور به جایی رسیده اند حریم امام و انقلاب تا چه حد محترم هست.

ماهیت سخنان آقای ذوالنور اگرچه چندان تازگی ندارد ولی نشانه آشکار دیگری از ورود علنی یک مقام بلند پایه در یک ارگان نظامی به مناقشات سیاسی داخلی است. اگر نام و عنوان گوینده این سخنان را از درون آن برداریم هر خواننده ای به خوبی گواهی خواهد داد که گوینده این سخنان از جایگاه حزبی خاص در پی به کرسی نشاندن جریان مورد نظر خود و حذف جریان رقیب برآمده است. این تلاش البته در عالم سیاست اشکالی ندارد مشروط بر آنکه گوینده آن صاحب جایگاهی در یکی از نهادهای اجماعی و ملی –و به ویژه یک نهاد نظامی- نباشد. چنانچه ارگان نظامی کشور و یا دست اندرکاران آن به مداخله در امر سیاست بپردازند نه تنها انتخابات از محتوای خود تهی می شود که هرگونه سیاست ورزی رفته رفته ممتنع می گردد و این رویه خطرناک و نگران کننده نه به صلاح کشور است، نه در شان نظام جمهوری اسلامی است و نه قانون اساسی چنین اجازه ای داده است و در نهایت خروج آشکار از راه بنیانگذار جمهوری اسلامی است و با آنچه این انقلاب قرار بوده باشد . که باید نسبت به آن اظهار تاسف کرد و نسبت به تداوم یک روند مطلقا زیان آور برای آینده کشور انذار داد.