پدر عزیزم، سلام!
امروز ۱۳ رجب است، تولد مولایمان علی، و مطابق هر سال میخواهم روز پدر را به تو تبریک بگویم. اینبار اما با دفعات گذشته تفاوت دارد. اینبار تو در بند هستی و من مجبورم برایت یاد داشتی بنویسم تا بعدها بدانی که در این روز به یادت بودم.
راستی پدر! سه هفته از ربوده شدنت در نیمه شب ۲۶ خرداد میگذرد. میگویم ربوده شدن، چون مدعیان قانون هیچ حکمی به تو نشان ندادند که اقلاً بدانی که آن هشت نفر که در نیمه شب تو را با خود بردند وابسته به کجا و کدام نهاد بودند.
روزگار غریبیست پدر! بعد از سی سال دوباره به اوین برگشتی ولی نه توسط شاه، بلکه توسط نظامی که تمام عمر خود را صرف تثبیت و سرفرازی آن کردی، نظامی که به خاطر آن هفت سال از بهترین سالهای جوانیت را در زندان سپری کردی و شکنجه شدی، نظامی که جاروکشی آن را افتخار خود میدانستی ...
ولی جای تو در این نظام سلول انفرادیست، چرا؟ نمیدانم، شاید چون مانند ملوانان انگلیسی به خاک کشور تجاوز نکرده بودی، که اگر کرده بودی، چند روز در حبس به بهترین و محترمانهترین شکل پذیرایی میشدی و پس از چند روز با یک دست کت شلوار با سلام و صلوات بدرقه میشدی.
آری پدر! تو مجرمی، جرمت دفاع از حقوق ملت است، جرمت استعفای مدرس گونه ات از نمایندگی مجلس ششم است، جرمت این است که صلاح کشورت را فریاد میزنی، ولو اینکه بیغیرت خوانده شوی و در تظاهرات جمهور ناب بد از نماز جمعه، که البته با مجوز کاملا "قانونی" بود، شعار سر دهند "نبوی بی غیرت از خانه این ملت اخراج باید گردد"، جرمت این است که به جمهوری اسلامی، نه یک کلمه بیش نه یک کلمه کم باور داری، جرمت این است که میخواهی خط راستین امام را به نسل من بشناسانی.
نه تنها تو، بلکه نخست وزیر زمان امام و دفاع مقدس هم امروز مجرم است، میلیونها نفری که به او ری دادند هم مجرمند، چون به میزان بودن رای ملت باور دارند.ای کاش نسل من و تو پیام استعفای قهرمانانه نمایندگان مجلس ششم را در میافت که هشدار میدادید در مورد هدم اساس جمهوریت. امروز همه میفهمیم که چه چیز را فریاد میزدید. امروز همه شاهدیم که اسلامیت نظام نیز به مسلخ خود کامگی میرود.
چریک پیر! میخواهم بدانی که ما نیز همچون تو، حسرت یک آه را بر دلهای سیاهشان خواهیم گذشت. تا پس گرفتن حق مردم از پا منشین و بدان که ما نیز به چیزی کمتر از این راضی نیستیم.
ربنا افرغ علینا صبرا و ثبت اقدامنا و انصرنا علی القوم الکافرین
روزت مبارک.
